Widzisz wypowiedzi znalezione dla zapytania: Oscar nominację 1954





Temat: Quiz
Urodzona w Anglii została amerykańską aktorką. Nominowana do Oscara siedem razy, w tym pięć razy z rzędu, otrzymała go tylko raz. Za nagrodę dziękowała Akademii aż pięć i pół minuty. Do 1954 roku była związana z MGM. Trzykrotnie zamężna (drugiego męża poznała na planie filmowym, grał jej syna).
Proszę podać imię i nazwisko aktorki oraz kiedy i za jaki film dostała Oscara.



Temat: Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą... [*]
Cytat: W czwartek zmarł w Warszawie Jerzy Kawalerowicz, jeden z najwybitniejszych polskich reżyserów filmowych, twórca ekranizacji "Faraona" i "Quo vadis" - poinformowało PAP Stowarzyszenie Filmowców Polskich. Jerzy Kawalerowicz miał 85 lat.

Był współtwórcą słynnej "polskiej szkoły filmowej" oraz honorowym Prezesem Stowarzyszenia Filmowców Polskich. W tym roku na Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni został nagrodzony Platynowymi Lwami za całokształt twórczości.

Kawalerowicz wyreżyserował 17 filmów fabularnych. Pierwsze filmowe kroki stawiał jako asystent reżysera, m.in. na planie "Zakazanych piosenek" (1947) Leonarda Buczkowskiego. Jako reżyser debiutował w roku 1951 filmem "Gromada" - dramatem społecznym o walce chłopów małorolnych z młynarzem i kułakami.

Kolejne filmy Kawalerowicza to m.in. "Celuloza" (1954) - ukazująca konflikty przedwrześniowej Polski poprzez losy chłopca, którego głód wypędza z rodzinnej wsi i który staje się po latach aktywnym działaczem robotniczym; oraz "Pociąg" (1959) - opowieść o tęsknocie uczuć, której głównymi bohaterami są Jerzy i Marta przypadkowo spotykający się w pociągu.

W 1960 roku Kawalerowicz wyreżyserował film "Matka Joanna od Aniołów", na motywach opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza. Akcja tej historii toczy się w XVIII wieku, w położonym na odludziu klasztorze; przeoryszę matkę Joannę i inne zakonnice opętały demony.

W roku 1966 reżyser zekranizował "Faraona" Bolesława Prusa, historię młodego faraona Ramzesa XIII, w którego rolę wcielił się Jerzy Zelnik. Film otrzymał nominację do Oscara.

W następnych latach wyreżyserował m.in. filmy: "Śmierć prezydenta" (1977) i "Austeria" (1982).

Ekranizacji "Quo vadis" Henryka Sienkiewicza Kawalerowicz dokonał w 2001 roku. W filmie wystąpili m.in.: Paweł Deląg, Magdalena Mielcarz, Bogusław Linda, Michał Bajor, Jerzy Trela, Franciszek Pieczka i Krzysztof Majchrzak.

W Alei Gwiazd na ulicy Piotrkowskiej w Łodzi odsłonięto gwiazdę Kawalerowicza (1998). Reżyser otrzymał dwa prestiżowe doktoraty honoris causa - paryskiej Sorbony (1998) oraz Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi (2000).

W 2005 roku otrzymał Polską Nagrodę Filmową Orła za osiągnięcia życia.

Urodził się 19 stycznia 1922 w miejscowości Gwoździec na Ukrainie. W latach 1946-1949 studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W trakcie studiów odbył Kurs Przygotowania Filmowego (1946).

W 1955 roku został kierownikiem artystycznym Zespołu Filmowego "Kadr". Był współzałożycielem i pierwszym prezesem Stowarzyszenia Filmowców Polskich.

[']






Temat: Zmarł Jerzy Kawalerowicz

W czwartek zmarł w Warszawie Jerzy Kawalerowicz, jeden z najwybitniejszych polskich reżyserów filmowych, twórca ekranizacji "Faraona" i "Quo vadis" - poinformowało PAP Stowarzyszenie Filmowców Polskich. Jerzy Kawalerowicz miał 85 lat.

Był współtwórcą słynnej "polskiej szkoły filmowej" oraz honorowym Prezesem Stowarzyszenia Filmowców Polskich. W tym roku na Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni został nagrodzony Platynowymi Lwami za całokształt twórczości.

Kawalerowicz wyreżyserował 17 filmów fabularnych. Pierwsze filmowe kroki stawiał jako asystent reżysera, m.in. na planie "Zakazanych piosenek" (1947) Leonarda Buczkowskiego. Jako reżyser debiutował w roku 1951 filmem "Gromada" - dramatem społecznym o walce chłopów małorolnych z młynarzem i kułakami.

Kolejne filmy Kawalerowicza to m.in. "Celuloza" (1954) - ukazująca konflikty przedwrześniowej Polski poprzez losy chłopca, którego głód wypędza z rodzinnej wsi i który staje się po latach aktywnym działaczem robotniczym; oraz "Pociąg" (1959) - opowieść o tęsknocie uczuć, której głównymi bohaterami są Jerzy i Marta przypadkowo spotykający się w pociągu.

W 1960 roku Kawalerowicz wyreżyserował film "Matka Joanna od Aniołów", na motywach opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza. Akcja tej historii toczy się w XVIII wieku, w położonym na odludziu klasztorze; przeoryszę matkę Joannę i inne zakonnice opętały demony.

W roku 1966 reżyser zekranizował "Faraona" Bolesława Prusa, historię młodego faraona Ramzesa XIII, w którego rolę wcielił się Jerzy Zelnik. Film otrzymał nominację do Oscara.

W następnych latach wyreżyserował m.in. filmy: "Śmierć prezydenta" (1977) i "Austeria" (1982).

Ekranizacji "Quo vadis" Henryka Sienkiewicza Kawalerowicz dokonał w 2001 roku. W filmie wystąpili m.in.: Paweł Deląg, Magdalena Mielcarz, Bogusław Linda, Michał Bajor, Jerzy Trela, Franciszek Pieczka i Krzysztof Majchrzak.

W Alei Gwiazd na ulicy Piotrkowskiej w Łodzi odsłonięto gwiazdę Kawalerowicza (1998). Reżyser otrzymał dwa prestiżowe doktoraty honoris causa - paryskiej Sorbony (1998) oraz Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi (2000).

W 2005 roku otrzymał Polską Nagrodę Filmową Orła za osiągnięcia życia.

Urodził się 19 stycznia 1922 w miejscowości Gwoździec na Ukrainie. W latach 1946-1949 studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W trakcie studiów odbył Kurs Przygotowania Filmowego (1946).

W 1955 roku został kierownikiem artystycznym Zespołu Filmowego "Kadr". Był współzałożycielem i pierwszym prezesem Stowarzyszenia Filmowców Polskich.


Za portalem ONET.

Szkoda Go.



Temat: Nekrologi
Odszedl wielki czlowiek Filmy w ktorych bral udzial naleza do moich ulubionych.


data urodzenia: 1924-04-03
data śmierci: 2004-07-01

FILMOGRAFIA

2001: Rozgrywka (Score, The) jako Maximillian Beard
1999: Sofia Loren: aktorka we włoskim stylu (Sophia Loren: Actress Italian Style (V)) jako on sam (materiały archiwalne)
1998: Łatwa forsa (Free Money) jako Swede
1997: Odważny (Brave, The) jako McCarthy
1996: Wyspa doktora Moreau (Island of dr.moreau) jako Dr. Moreau
1995: Don Juan DeMarco jako Dr Jack Mickler
1992: Kolumb odkrywca (Christopher Columbus) jako Torquemada
1991: Hearts of Darkness: A Filmmaker's Apocalypse jako gra siebie
1990: Nowicjusz (Freshman, The) jako Carmine Sabatini
1989: Sucha biała pora (Dry White Season, A) jako Ian McKenzie
1980: Formuła (Formula, The) jako Adam Steiffel
1979: Raoni (Raoni: The Fight for the Amazon)
1979: Czas Apokalipsy: Powrót jako Pułkownik Walter E. Kurtz
1978: Superman jako Jor-El
1976: Przełomy Missouri (Missouri Breaks) jako Robert E. Lee Clayton
1973: Ostatnie tango w Paryżu (Ultimo tango a Parigi) jako Paul
1972: Ojciec chrzestny (Godfather, The) jako Vito Corleone
1972: Nightcomers, The jako Peter Quint
1969: Queimada (Quemada!) jako Sir William Walker
1968: Candy jako Grindl
1968: Night of the Following Day, The jako Bud
1967: Hrabina z Hongkongu jako Ogden Mears
1967: W zwierciadle złotego oka jako Maj. Weldon Penderton
1966: Obława (Chase, The) jako Szeryf Calder
1966: Appaloosa (Appaloosa, The) jako Matt Fletcher
1965: Morituri jako Robert Crain
1964: Opowieść do poduszki (Bedtime Story) jako Freddy Benson
1962: Bunt na Bounty (Mutiny on the Bounty) jako Fletcher Christian
1962: Spokojny Amerykanin jako Harrison Carter MacWhite
1961: Dwa oblicza zemsty (One-Eyed Jacks) jako Rio
1959: Jak ptaki bez gniazd (Fugitive Kind, The) jako Val Xavier
1958: Młode lwy (Young Lions, The) jako Christian Diestl
1957: Sayonara jako Major Lloyd Gruver
1956: Herbaciarnia Pod Księżycem jako Sakini
1955: Guys and Dolls jako Sky Masterson
1954: DesirĂŠe jako Napoleon Bonaparte
1954: Dziki (Wild One, The) jako Johnny
1954: Na nabrzeżach (On the Waterfront) jako Terry Malloy
1953: Juliusz Cezar (Julius Caesar) jako Marek Antoniusz
1952: Viva Zapata! jako Emiliano Zapata
1951: Tramwaj zwany pożądaniem jako Stanley Kowalski
1950: Pokłosie wojny (Men, The) jako Ken Wilozek

NAGRODY

1990: Sucha biała pora (nominacja) Oscar najlepszy aktor drugoplanowy
1990: Sucha biała pora (nominacja) Złoty Glob najlepszy aktor drugoplanowy
1974: Ostatnie tango w Paryżu (nominacja) Oscar najlepszy aktor
1973: Ojciec chrzestny Złoty Glob najlepszy aktor
1973: Ojciec chrzestny Oscar najlepszy aktor
1958: Sayonara (nominacja) Oscar najlepszy aktor
1958: Sayonara (nominacja) Złoty Glob najlepszy aktor w dramacie
1955: Na nabrzeżach Złoty Glob najlepszy aktor
1955: Na nabrzeżach Oscar najlepszy aktor
1954: Juliusz Cezar (nominacja) Oscar najlepszy aktor
1953: Viva Zapata! (nominacja) Oscar najlepszy aktor
1952: Tramwaj zwany pożądaniem (nominacja) Oscar najlepszy aktor
1952: Viva Zapata! Nagroda Główna najlepsza rola męska Cannes



Temat: Jerzy Kawalerowicz .... nie żyje
W czwartek zmarł w Warszawie Jerzy Kawalerowicz, jeden z najwybitniejszych polskich reżyserów filmowych, twórca ekranizacji "Faraona" i "Quo vadis" - poinformowało PAP Stowarzyszenie Filmowców Polskich. Jerzy Kawalerowicz miał 85 lat.

Był współtwórcą słynnej "polskiej szkoły filmowej" oraz honorowym Prezesem Stowarzyszenia Filmowców Polskich. W tym roku na Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni został nagrodzony Platynowymi Lwami za całokształt twórczości.

Kawalerowicz wyreżyserował 17 filmów fabularnych. Pierwsze filmowe kroki stawiał jako asystent reżysera, m.in. na planie "Zakazanych piosenek" (1947) Leonarda Buczkowskiego. Jako reżyser debiutował w roku 1951 filmem "Gromada" - dramatem społecznym o walce chłopów małorolnych z młynarzem i kułakami.

Kolejne filmy Kawalerowicza to m.in. "Celuloza" (1954) - ukazująca konflikty przedwrześniowej Polski poprzez losy chłopca, którego głód wypędza z rodzinnej wsi i który staje się po latach aktywnym działaczem robotniczym; oraz "Pociąg" (1959) - opowieść o tęsknocie uczuć, której głównymi bohaterami są Jerzy i Marta przypadkowo spotykający się w pociągu.

W 1960 roku Kawalerowicz wyreżyserował film "Matka Joanna od Aniołów", na motywach opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza. Akcja tej historii toczy się w XVIII wieku, w położonym na odludziu klasztorze; przeoryszę matkę Joannę i inne zakonnice opętały demony.

W roku 1966 reżyser zekranizował "Faraona" Bolesława Prusa, historię młodego faraona Ramzesa XIII, w którego rolę wcielił się Jerzy Zelnik. Film otrzymał nominację do Oscara.

W następnych latach wyreżyserował m.in. filmy: "Śmierć prezydenta" (1977) i "Austeria" (1982).

Ekranizacji "Quo vadis" Henryka Sienkiewicza Kawalerowicz dokonał w 2001 roku. W filmie wystąpili m.in.: Paweł Deląg, Magdalena Mielcarz, Bogusław Linda, Michał Bajor, Jerzy Trela, Franciszek Pieczka i Krzysztof Majchrzak.

W Alei Gwiazd na ulicy Piotrkowskiej w Łodzi odsłonięto gwiazdę Kawalerowicza (1998). Reżyser otrzymał dwa prestiżowe doktoraty honoris causa - paryskiej Sorbony (1998) oraz Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi (2000).

W 2005 roku otrzymał Polską Nagrodę Filmową Orła za osiągnięcia życia.

Urodził się 19 stycznia 1922 w miejscowości Gwoździec na Ukrainie. W latach 1946-1949 studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W trakcie studiów odbył Kurs Przygotowania Filmowego (1946).

W 1955 roku został kierownikiem artystycznym Zespołu Filmowego "Kadr". Był współzałożycielem i pierwszym prezesem Stowarzyszenia Filmowców Polskich.

Odszedł jeden z ostatnich wielkich twórców polskiego kina




Temat: Zmarł Jerzy Kawalerowicz
W dziale fotografia, bo obraz to obraz!


Czwartek, 27 grudnia (21:58)

W czwartek zmarł w Warszawie Jerzy Kawalerowicz, jeden z najwybitniejszych polskich reżyserów filmowych, twórca ekranizacji "Faraona" i "Quo vadis" - poinformowało PAP Stowarzyszenie Filmowców Polskich. Jerzy Kawalerowicz miał 85 lat.

Był współtwórcą słynnej "polskiej szkoły filmowej" oraz honorowym Prezesem Stowarzyszenia Filmowców Polskich. W tym roku na Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni został nagrodzony Platynowymi Lwami za całokształt twórczości.

Kawalerowicz wyreżyserował 17 filmów fabularnych. Pierwsze filmowe kroki stawiał jako asystent reżysera, m.in. na planie "Zakazanych piosenek" (1947) Leonarda Buczkowskiego. Jako reżyser debiutował w roku 1951 filmem "Gromada" - dramatem społecznym o walce chłopów małorolnych z młynarzem i kułakami.
Kolejne filmy Kawalerowicza to m.in. "Celuloza" (1954) - ukazująca konflikty przedwrześniowej Polski poprzez losy chłopca, którego głód wypędza z rodzinnej wsi i który staje się po latach aktywnym działaczem robotniczym; oraz "Pociąg" (1959) - opowieść o tęsknocie uczuć, której głównymi bohaterami są Jerzy i Marta przypadkowo spotykający się w pociągu.

W 1960 roku Kawalerowicz wyreżyserował film "Matka Joanna od Aniołów", na motywach opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza. Akcja tej historii toczy się w XVIII wieku, w położonym na odludziu klasztorze; przeoryszę matkę Joannę i inne zakonnice opętały demony.

W roku 1966 reżyser zekranizował "Faraona" Bolesława Prusa, historię młodego faraona Ramzesa XIII, w którego rolę wcielił się Jerzy Zelnik. Film otrzymał nominację do Oscara.

W następnych latach wyreżyserował m.in. filmy: "Śmierć prezydenta" (1977) i "Austeria" (1982).

Ekranizacji "Quo vadis" Henryka Sienkiewicza Kawalerowicz dokonał w 2001 roku. W filmie wystąpili m.in.: Paweł Deląg, Magdalena Mielcarz, Bogusław Linda, Michał Bajor, Jerzy Trela, Franciszek Pieczka i Krzysztof Majchrzak.

W Alei Gwiazd na ulicy Piotrkowskiej w Łodzi odsłonięto gwiazdę Kawalerowicza (1998). Reżyser otrzymał dwa prestiżowe doktoraty honoris causa - paryskiej Sorbony (1998) oraz Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi (2000).

W 2005 roku otrzymał Polską Nagrodę Filmową Orła za osiągnięcia życia.

Urodził się 19 stycznia 1922 w miejscowości Gwoździec na Ukrainie. W latach 1946-1949 studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W trakcie studiów odbył Kurs Przygotowania Filmowego (1946).

W 1955 roku został kierownikiem artystycznym Zespołu Filmowego "Kadr". Był współzałożycielem i pierwszym prezesem Stowarzyszenia Filmowców Polskich.

Źródło: Interia.pl

___________________________________________________________________________

"Odszedł wybitny twórca z pokolenia, które z filmu robiło sztukę"

Czwartek, 27 grudnia (22:57)

Odszedł wybitny twórca z pokolenia, które z filmu zrobiło sztukę, co nie zawsze można powiedzieć o filmowcach współczesnych - tak zmarłego w czwartek w Warszawie wybitnego reżysera i scenarzystę Jerzego Kawalerowicz wspomina prezes Stowarzyszenia Filmowców Polskich reżyser Jacek Bromski.

- To był bardzo pechowy rok dla kina - odeszli Antonioni, Bergman i teraz Kawalerowicz - powiedział w rozmowie z PAP Bromski. Dodał, że Kawalerowicz, który studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych i tylko rok w łódzkiej "filmówce", niemal od razu wiedział, jak robić filmy.

- Był znakomitym rzemieślnikiem, ale i odkrywcą. Jego dzieła można śmiało porównywać z filmami twórców włoskiego neorealizmu - uważa Bromski.
Obecny szef Stowarzyszenia Filmowców Polskich przypomniał też, że Kawalerowicz został w 1966 r. pierwszym prezesem tej organizacji i funkcję tę pełnił przez trzy kadencje. "Był bardzo związany ze środowiskiem, wychował też wielu młodszych reżyserów, m.in. Juliusza Machulskiego, który w zespole Kawalerowicza zrobił trzy filmy. Pomagał również Andrzejowi Wajdzie jako trochę starszy kolega" - mówił Bromski.

Jak powiedział Bromski "Kawalerowicz bardzo aktywnie przeżył swoje życie, niemal do końca kręcił filmy. To wielka szkoda, że nie ma już z nami twórcy tak wybitnego".

Źródło: Interia.pl



Temat: Co polecacie? [filmy]
tak na maginesie wcześniejszej dyskusji o Oscarach:

kreakcje aktorskie, które nie zostały nawet nominowane:
Buster Keaton w Generale (1927), Boris Karloff we Frankensteinie (1931), Bela Lugosi w Draculi (1931), Charles Chaplin w Dzisiejszych czasach (1936), Judy Garland w Czarnoksiężniku z Oz (1939), Humprey Bogart w Sokole maltańskim (1941), Ingrid Bergman w Casablance (1942), Rita Hayworth w Gildzie (1946), Humphrey Bogart w Skarbie Sierra Madre (1948), Gene Kelly w Deszczowej piosence (1952), James Dean w Buntowniku bez powodu (1955), Henry Fonda w Dwunastu gniewnych ludziach (1957), Toshiro Mifune w Tronie we krwi (1957), James Stewart i Kim Novak w Zawrocie głowy (1958), Marylin Monroe i Tony Curtis w Pół żartem, pół serio (1959), Cary Grant w Północ, północny zachód (1959), John Wayne w Rio Bravo (1959), Anthony Perkins w Psychozie (1960), Audrey Hepburn w My Fair Lady (1964), Julie Christie w Doktorze Żywago (1965), Mia Farrow w Dziecku Rosemary (1968), Robert Redford w Butch Cassidy i Sundance Kid (1969), Malcolm McDowell w Mechanicznej pomarańczy (1971), Liv Ullmann w Scenach z życia małżeńskiego (1973), Paul Newman w Żądle (1973), Gene Hackman w Rozmowie (1974), Woody Allen w Manhattanie (1979), Jack Nicholson w Lśnieniu (1980);

nominowane kreacje aktorskie, które przegrały z rolami dziś często zapomnianymi:
James Stewart w Mr. Smith jedzie do Waszyngtonu (1939), Clark Gable w Przeminęło z wiatrem (1939), Greta Garbo w Ninoczce (1939), Orson Welles w Obywatelu Kane (1941), Humprey Bogart w Casablance (1942), Montgomery Cliff i Deborah Kerr w Stąd do wieczności (1953), Peter O’Toole w Lawrence z Arabii (1962), Richard Burton w Kto się boi Virginii Woolf? (1962);

aktorzy, którzy nigdy nie dostali Oscara w kategoriach aktorskich:
Peter O’Toole (8 nominacji), Richard Burton (7 nominacji), Deborah Kerr (6 nominacji), Glenn Close (5 nominacji), Albert Finney (5 nominacji), Julianne Moore (4 nominacje), Montgomery Clift (4 nominacje), Greta Garbo (4 nominacje), Barbara Stanwyck (4 nominacje), Kirk Douglas (3 nominacje), Marcello Mastroianni (3 nominacje), Sigourney Weaver (3 nominacje), Michelle Pfeiffer (3 nominacje), Johnny Depp (3 nomimacje), Cary Grant (2 nominacje), Gena Rowlands (2 nominacje), Peter Sellers (2 nominacje), Liv Ullmann (2 nominacje), Fred Astaire (1 nominacja), Orson Welles (1 nominacja), Max von Sydow (1 nominacja), Rita Hayworth (0 nominacji);

reżyserzy, którzy nigdy nie dostali Oscara w kategorii reżyserskiej:
Robert Altman (5 nominacji), Alfred Hitchcock (5 nominacji), King Vidor (5 nominacji), Federico Fellini (4 nominacje), Stanley Kubrick (4 nominacje), Sidney Lumet (4 nominacje), Ingmar Bergman (3 nominacje), Arthur Penn (3 nominacje), Ernst Lubitsch (3 nominacje), Peter Weir (3 nominacje), George Lucas (2 nominacje), Pedro Almodovar (1 nominacja), Michelangelo Antonioni (1 nominacja), Charles Chaplin (1 nominacja), Cecil B. DeMille (1 nominacja), Howard Hawks (1 nominacja), Akira Kurosawa (1 nominacja), Orson Welles (1 nominacja), Fritz Lang (0 nominacji), Sam Peckinpah (0 nominacji), Tim Burton (0 nominacji);

filmy, które nie otrzymały nominacji dla najlepszego filmu:
Metropolis (1927) Fritza Langa, Światła wielkiego miasta (1930) Charlesa Chaplina, Kacza zupa (1933) Braci Marx, 39 kroków (1935) Alfreda Hitchcocka, Asfaltowa dżungla (1950) Johna Hustona, Afrykańska królowa (1951) Johna Hustona, Deszczowa piosenka (1952) Stanleya Donena, Okno na podwórze (1954) Alfreda Hitchcocka, Na wschód od Edenu (1955) Elii Kazana, Inwazja porywaczy ciał (1956) Dona Siegela, Zawrót głowy (1956) Alfreda Hitchcocka, Pół żartem, pół serio (1959) Billy’ego Wildera, Północ północny zachód (1959) Alfreda Hitchcocka, Psychoza (1960) Alfreda Hitchcocka, Śniadanie u Tiffany’ego (1961) Blake’a Edwardsa, Ptaki (1963) Alfreda Hitchcocka, Wstręt (1965) Romana Polańskiego, Powiększenie (1966) Michelangelo Antonioniego, 2001: Odyseja kosmiczna (1968) Stanleya Kubricka, Dziecko Rosemary (1968) Romana Polańskiego, Dzika banda Sama Peckinpaha (1969), Ostatnie tango w Paryżu (1973) Bernardo Bertolucciego, Ulice nędzy (1973) Martina Scorsese, Alicja już tu nie mieszka (1974) Martina Scorsese, Bliskie spotkania trzeciego stopnia (1977) Stevena Spielberga, Manhattan (1979) Woody Allena, Blade Runner (1982) Ridleya Scotta, Ran (1985) Akiry Kurosawy, Imperium słońca (1987) Stevena Spielberga, Full Metal Jacket (1987) Stanleya Kubricka, Ostatnie kuszenie Chrystusa (1988) Martina Scorsese, Truman show (1998) Petera Weira.

bez komentarza, nie?



Temat: Denzel Washington


Zawód: aktor
Data urodzenia: 28 grudnia 1954
Wiek: 54 lata
Miejsce urodzenia: Mt. Vernon, Nowy Jork, USA
Znak zodiaku: Koziorożec
Wykształcenie: Uniwersytet Fordham, aktorstwo studiował w American Conservatory Theater w San Francisco
Bliscy: żona: Paulette Pearson; dzieci: John David, Katia, Malcolm i Olivia (bliźnięta)

Denzel Washington studiował aktorstwo w American Conservatory Theater w San Francisco, karierę rozpoczynał od występów w teatrze Josepha Pappa. Uznanie przyniosły mu role w spektaklu A Soldiers Play (nagroda Obie) oraz serialu telewizyjnym St. Elswhere. Jest laureatem Oscara za drugoplanową rolę w Glory i pierwszoplanową w Dniu próby.

Mieliśmy również okazję oglądać go w filmie Jerry'ego Bruckheimera Tytani i w wyreżyserowanym przez Phillipa Novice'a Kolekcjonerze kości. Za udział w filmie Normana Jewisona Huragan, w którym aktor wcielił się w postać Rubina "Hurricane" Cartera, otrzymał nagrodę Złotego Globu i czwartą nominację do Oskara. Inna rola, która cieszyła się uznaniem krytyków, to postać Malcolma X w epickiej biografii Malcolm X, w reżyserii Spike'a Lee, za którą także uzyskał nominację do nagrody Akademii.

Denzel Washington wystąpił także w licznych innych filmach, są wśród nich W sieci zła Gregory'ego Hoblita, Gra o honor w reżyserii Spike'a Lee, Stan oblężenia Edwarda Zwicka i Szalona odwaga, Żona pastora, Karmazynowy przypływ Tony'ego Scotta, a także thrillery Virtuosity i Devil in a Blue Dress.

Na początku swej kariery Washington wystąpił w filmie Normana Jewisona A Soldier's Story; Power Sidney'a Lumeta; Cry Freedom Richarda Attenborougha, za który otrzymał pierwszą nominację do Oskara; For Queen and Country, The Mighty Quinn, Heart Condition, Chwała, za występ w którym otrzymał nagrodę Akademii w kategorii najlepszego aktora drugoplanowego, Mo' Better Blues Spike'a Lee, Ricochet i Mississippi Masala.

Wystąpił także w Wiele hałasu o nic Kennetha Branagha, Filadelfii Jonathana Demme'a i w Raporcie pelikana.

Wybrane filmy:

W tv Rok: Tytuł Jako
2009 Metro strachu (The Taking of Pelham 123) aktor: Porucznik Zachary Garber
2007 The Great Debaters aktor: Mel Tolson, producent, reżyser
2007 American Gangster aktor: Frank Lucas
2006 Deja Vu aktor: Doug Carlin
2006 Plan doskonały (Inside Man) aktor: Keith Frazier
2004 Człowiek w ogniu (Man on Fire) aktor: Creasy
2004 Kandydat (The Manchurian Candidate) aktor: Ben Marco
2003 Wyścig z czasem (Out of Time) aktor: Matt Lee Whitlock
2002 Antwone Fisher aktor: Dr Jerome Davenport, producent, reżyser
2002 John Q aktor: John Q
2001 Dzień próby (Training Day) aktor: Alonzo Harris
2000 Tytani (Remember the Titans) aktor: Trener Herman Boone
1999 Huragan (The Hurricane) aktor: Rubin 'Hurricane' Carter
1999 Kolekcjoner kości (Bone Collector) aktor: Lincoln Rhyme
1998 Gra o honor (He Got Game) aktor
1998 Stan oblężenia (The Siege) aktor: szef oddziału specjalnego FBI Anthony Hubbard
1998 W sieci zła (Fallen) aktor: John Hobbes
1996 Szalona odwaga (Courage Under Fire) aktor: Nathaniel Serling
1996 Żona pastora (The Preacher's Wife) aktor: Dudley
1995 Karmazynowy przypływ (Crimson Tide) aktor: Hunter
1995 Zabójcza perfekcja (Virtuosity) aktor
1994 W bagnie Los Angeles (Devil in a Blue Dress) aktor: Ezekiel Rawlins
1993 Filadelfia (Philadelphia) aktor: Joe Miller
1993 Raport Pelikana (The Pelican Brief) aktor
1993 Wiele hałasu o nic (Much Ado About Nothing) aktor
1992 Malcolm X aktor: Malcolm X/Malcolm Little
1991 Rykoszet (Ricochet) aktor: Nick Styles
1990 Mo' Better Blues aktor: Bleek Gilliam
1990 Związek serc (Heart Condition) aktor
1989 Chwała (Glory) aktor
1988 Za królową i ojczyznę (For Queen and Country) aktor: Reuben James
1987 Krzyk wolności (Cry Freedom) aktor



Temat: Audrey Hepburn
Audrey Hepburn (ur. 4 maja 1929 w Brukseli, zm. 20 stycznia 1993 w Tolochenaz, Szwajcaria), amerykańska aktorka, modelka i działaczka humanitarna.

Urodziła się jako Audrey Kathleen Ruston, była córką brytyjskiego bankiera i holenderskiej arystokratki (wywodzącej się z rodziny angielskich i francuskich rodzin królewskich). W późniejszym czasie jej ojciec dodał do swojego nazwiska drugi człon – Hepburn; w tym okresie przyszła aktorka nosiła nazwisko Hepburn-Ruston.

W czasie II wojny światowej przebywała w okupowanej Holandii i w tym czasie używała nazwiska Edda van Heemstra – jej własne było "zbyt angielsko brzmiące". Z powodu brutalnej okupacji niemieckiej Hepburn, podobnie jak większość Holendrów, cierpiała na głód – szczególnie od 1944. W tym czasie była bardzo niedożywiona co spowodowało pojawienie się wielu kłopotów zdrowotnych, miało to znaczny wpływ na jej późniejsze życie.

Po wojnie Hepburn przeniosła się do Londynu, gdzie uczyła się w szkole baletowej, pracowała jako modelka i zaczęła występować w filmach, głównie jako statystka lub w drugo- i trzecioplanowych rolach. W 1951 wystąpiła po raz pierwszy w roli pierwszoplanowej w filmie The Secret People. W tym samym roku występowała na Broadwayu w sztuce Gigi i za tę rolę otrzymała nagrodę dla najlepszej debiutantki roku. Po sześciomiesięcznym, bardzo udanym sezonie w Nowym Jorku Hepburn zagrała wraz z Gregorym Peckiem w filmie Rzymskie wakacje; otrzymała za tę rolę Oscara. W jej późniejszej karierze była jeszcze czterokrotnie nominowana w kategorii "najlepsza rola kobieca". Jej kreacja w Śniadaniu u Tiffaniego jest jedną z najbardziej znanych i słynnych ról w historii kina amerykańskiego. Będąc jedną z najbardziej popularnych gwiazd swojej ery Hepburn występowała z takim aktorami jak Fred Astaire, Humphrey Bogart, Gary Cooper, Cary Grant, Rex Harrison, Peter O'Toole, czy Sean Connery.

Od 1967 Hepburn porzuciła karierę aktorską, decydując się występować bardzo sporadycznie i poświęciła się pracy jako specjalny ambasador UNICEF. Świetnie pamiętając własne przeżycia z czasów II wojny światowej Hepburn poświęciła się pracy humanitarnej, mającej na celu pomoc głodującym dzieciom w najbiedniejszych krajach świata. Za swoją pracę otrzymała w 1992 z rąk prezydenta George'a Busha Prezydencki Medal Wolności (Presidential Medal of Freedom).

Zmarła na raka jelita i została pochowana w Tolochenaz w Szwajcarii.

Filmografia
* Na zawsze (1989, Always)
* Love Among Thieves (1987)
* Śmiechu warte (1981, They All Laughed)
* Krwawa linia (1979, Sidney Sheldon's Bloodline)
* Powrót Robin Hooda (1976, Robin and Marian)
* Doczekać zmroku (1967, Wait Until Dark)
* Dwoje na drodze (1967, Two for the Road)
* Jak ukraść milion dolarów (1966, How to Steal A Million)
* My Fair Lady (1964)
* Kiedy Paryż wrze (1964, Paris - When it Sizzles)
* Szarada (1963, Charade)
* Niewiniątka (1961, The Children's Hour)
* Śniadanie u Tiffany'ego (1961, Breakfast at Tiffany's)
* Bez przebaczenia (1960, The Unforgiven)
* Zielone domostwa (1959, Green Mansions)
* Historia zakonnicy (1959, The Nun's Story)
* Miłość po południu (1957, Love in the Afternoon)
* Mayerling (1957)
* Zabawna buzia (1957, Funny Face)
* Wojna i pokój (1956, War and Peace)
* Sabrina (1954)
* Rzymskie wakacje (1953, Roman Holiday)
* Ludzie Tajemnicy (1952, The Secret People)
* Szajka z Lawendowego Wzgórza (1951, The Lavender Hill Mob)
* Jedziemy do Monte Carlo (1951, Monte Carlo Baby)
* Opowieści młodych żon (1951, Young Wives' Tale)
* Dzika kotka (1951)
* Śmiech w raju (1951, Laughter in Paradise)
* Holenderski w 7 lekcjach (1948, Nederlands in 7 lessen)

Źródło: Wikipedia





Temat: Paul Newman nie żyje


Amerykański aktor i reżyser Paul Newman zmarł w wieku 83 lat po walce z rakiem. O śmierci legendy kina poinformowała w sobotę rzeczniczka Newmana.


Paul Newman

Marni Tomljanovic, rzeczniczka gwiazdora kina powiedziała, że Newman zmarł w piątek, 26 września na raka w swoim domu na farmie nieopodal Westport, w stanie Connecticut, w otoczeniu członków najbliższej rodziny i przyjaciół. W 2008 sierpniu brytyjski dziennik "Daily Mail" informował, że aktor, u którego wykryto raka płuc, ma przed sobą kilka tygodni życia. Podobno po chemioterapii opuścił klinikę na własne życzenie, mówiąc, że pragnie umrzeć w domu. Z powodu choroby musiał zrezygnować z reżyserowania filmu "Of Mice And Men", którego produkcja miała ruszyć jesienią.

Paul Leonard Newman był aktorem, producentem, reżyserem i scenarzystą. Urodził się 26 stycznia 1925 w Cleveland, w stanie Ohio.

Przez ponad cztery dekady należał do największych gwiazd kina. W 1986 r. Amerykańska Akademia Filmowa przyznała mu specjalnego Oscara "w uznaniu wielu pamiętnych, wzbudzających zachwyt ról filmowych oraz postawę życiową i poświęcenie aktorstwu". Do statuetki nominowany był dziewięciokrotnie, otrzymał ją raz za występ w "Kolorze pieniędzy" (1986) Martina Scorsese. W 1994 r. Akademia przyznała mu także honorowego Oscara, Jean Hersholt Humanitarian Award, za działalność charytatywną. Newman był także laureatem Srebrnego Niedźwiedzia (1994), Złotej Palmy (1958, nominowany był do niej trzy razy), nagrody Brytyjskiej Akademii Filmowej (1961, nominowany był do niej cztery razy), pięciu Złotych Globów (z dziewięciu nominacji) oraz nagrody Gildii Aktorów Ekranowych za całokształt twórczości (1986). W 1968 r. uniwersytet Harvarda przyznał mu tytuł Człowieka Roku.

Newman urodził się i wychowywał w Shaker Heights, zamożnej dzielnicy Cleveland, jako drugie i najmłodsze dziecko właściciela sklepu sportowego. Po odbyciu służby wojskowej (od 1943 do 1946 r. był radio-operatorem na Południowym Pacyfiku) dostał się do Ohio Kenyon College, gdzie studiował literaturę angielską. Wyrzucony za pijaństwo z uczelnianej drużyny futbolowej zajął się aktorstwem. Po ukończeniu uniwersytetu w 1949 r. spędził jeden sezon występując na deskach teatru Woodstock Players w Chicago. Po śmierci ojca w 1950 r., powrócił do Cleveland i przez rok prowadził jego interes. Zniechęcony myślą o karierze sklepikarza, sprzedał go i wyjechał do Nowego Jorku, gdzie zapisał się na roczny kurs dramatyczny na uniwersytecie Yale. Następnie dostał się do słynnego Actor's Studio.

Po występach w telewizji (m.in. w serialu "The Aldrich Family") zadebiutował na Broadwayu w spektaklu "Picnic" Williama Inge'a. W 1954 r. pojawił się po raz pierwszy na dużym ekranie w kostiumowej epopei "The Silver Chalice". Film przyniósł 41 milionów strat, a sam Newman tak o nim po latach opowiadał: "miałem zaszczyt wystąpić w niewątpliwie najgorszym filmie lat 50.".

Młody aktor został jednak dostrzeżony i po roli w telewizyjnym "The Battler", w którym zastąpił tragicznie zmarłego Jamesa Deana, zagrał w "Między linami ringu" (1956) Roberta Wise'a. Rola boksera Rocky'ego Graziano okazała się jego wielkim sukcesem, a prasa zaczęła nazywać go "następcą Jamesa Deana" lub "nowym Marlonem Brando". Newman jednak stopniowo uwalniał się od narzuconego wizerunku. Zaledwie dwa lata później otrzymał swoją pierwszą nominację do Oscara za występ w "Kotce na gorącym blaszanym dachu" Richarda Brooksa według dramatu Tennessee Williamsa, gdzie partnerowała mu Elizabeth Taylor. Status gwiazdy i utalentowanego aktora potwierdziły jego kolejne filmy: "Bilardzista" (1961), "Słodki ptak młodości" (1962), "Hud, syn farmera" (1963) i "Nieugięty Luke" (1967).

Koniec lat 60. przyniósł kolejne sukcesy. W 1968 r. Newman stanął po drugiej stronie kamery i wyreżyserował "Rachelo, Rachelo", opowieść o prowincjonalnej nauczycielce z Joanne Woodward w roli głównej. W 1969 razem z Sidneyem Poitier, Barbrą Streisand i Stevem McQueenem założył wytwórnię First Artists. W tym samym roku rozpoczął też współpracę z Georgem Royem Hillem oraz Robertem Redfordem. Razem zrealizowali dwie pastiszowe komedie: "Butch Cassidy i Sundance Kid" (1969) o dwóch sympatycznych rzezimieszkach z Dzikiego Zachodu ściganych przez okrutnego szeryfa oraz "Żądło" (1973) o wielkim kancie hazardowym. Lata 70. i 80. Newman poświęcił dalszej działalności reżyserskiej. Jego filmy, często opowieści o podłożu psychologicznym, takie jak "Rodzina Stamperów" (1971), "Bezbronne nagietki" (1972), "Harry i syn", "Szklana menażeria" (1987) przyniosły mu szerokie uznanie wśród krytyki oraz tytuł "poety cichej desperacji". Nie rezygnując z aktorstwa i reżyserii, zaczął także pełnić funkcję producenta.

Hollywood pozwolił mu dojrzeć, od butnego i cynicznego młokosa, przez sceptycznego mężczyznę po 70-letniego, ale wciąż pełnego energii i zapału mentora. Rola w "Naiwniaku" (1994) Roberta Bentona przyniosła mu dziewiątą nominację do Oscara. W 1999 r. wystąpił obok Kevina Costnera oraz Robin Wright w "Liście w butelce". Rok później na ekrany kin wszedł film "Where The Money Is?" z jego udziałem. W 2002 roku stworzył kreację gangstera Johna Rooneya w "Drodze do zatracenia", która przyniosła mu wiele nagród, w tym nominacje do Oscara i statuetki Brytyjskiej Akademii Filmowej BAFTA. Potem były jeszcze występy w telewizji ("Empire Falls", "Our Town") oraz przygoda z animacją - "Auta". Nie udało mu się jeszcze zrealizować natomiast innego planu - napisania scenariusza, wyreżyserowania i wyprodukowania filmu "The Homesman".

Jeżeli chodzi o działalność poza filmową, to w 1987 r. Newman powrócił do interesów i otworzył przedsiębiorstwo spożywcze Newman’s Own produkujące sosy do sałatek i spaghetti, z którego dochody przeznaczał na działalność charytatywną. Razem z Joanne Woodward, swoją drugą żoną, założył też "Hole Tn The Wall Gang Camp" - organizację pomagającą przewlekle chorym dzieciom oraz Fundację im. Scotta Newmana na rzecz walki z nałogiem narkotykowym, nazwaną tak dla pamięci jego jedynego syna, który zmarł w 1978 r. z powodu przedawkowania. Ze swojego pierwszego małżeństwa z aktorką Jackie Witte Newman, oprócz Scotta, ma jeszcze dwie córki. Razem z Woodward ma trzy córki. Ich małżeństwo uchodziło za wzorowe w Hollywoodu. W wolnych chwilach Paul Newman próbował swoich sił także jako kierowca rajdowy.



Temat: O szkole
Najstarsze łódzkie uczelnie

Najstarsze łódzkie uczelnie wyższe mają ponad 60 lat. Uniwersytet Łódzki, Politechnikę Łódzką , akademie plastyczną i muzyczną utworzono tuż po zakończeniu drugiej wojny światowej. W następnych latach powstały: Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa Telewizyjna i Teatralna, Akademia Medyczna oraz Wojskowa Akademia Medyczna. Łódź stała się jednym z najważniejszych ośrodków naukowych w powojennej Polsce.

Dziś na akademickiej mapie Łodzi miejsce dwóch uczelni medycznych: cywilnej i wojskowej zajmuje Uniwersytet Medyczny. Ogółem w mieście studiuje prawie 120 tys. osób. Naukowcy z PŁ zdobywają laury w konkursach dla wynalazców, UŁ buduje coraz nowocześniejsze obiekty dydaktyczne, ASP może pochwalić się wspaniałą kadrą projektantów, zaś Akademia Muzyczna absolwentami znanymi nie tylko w Polsce. Bardzo dobrze radzi sobie po połączeniu Uniwersytet Medyczny, a łódzka „filmówka” od lat znana jest w całym świecie.

Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa Telewizyjna i Teatralna im. L. Schillera

Słynna łódzka „filmówka” istnieje od 1948 roku. W naszym mieście otwarto wtedy niemal jednocześnie dwie wszechnice artystyczne - Wyższą Szkołę Filmową i Wyższą Szkołę Aktorską. Kształcono w nich aktorów, reżyserów i adeptów sztuki operatorskiej. Obie uczelnie działały oddzielnie, ale studenci znali się doskonale wędrując często między Gdańską (Państwowa Wyższa Szkoła Aktorska) a Targową (Wyższa Szkoła Filmowa). Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. Leona Schillera powstała w 1958 w wyniku połączenia obu uczelni. Od tej pory integralną częścią szkoły filmowej jest Wydział Aktorski.

Od początku były w „filmówce” dwa podstawowe wydziały: reżyserii filmowej i operatorski. Wśród pierwszych studentów znaleźli się: Andrzej Munk, Andrzej Wajda, Janusz Morgenstern, Kazimierz Kutz – reżyserzy, którzy w końcu lat 50. stali się znani jako twórcy tzw. Szkoły Polskiej w filmie fabularnym. Także tutaj studia rozpoczynali operatorzy filmowi, tacy jak: Jerzy Wójcik, Witold Sobociński, Mieczysław Jahoda, Wiesław Zdort, którzy stworzyli podstawy nowoczesnej sztuki operatorskiej w Polsce.
Od 1958 roku na uczelni studiował Roman Polański (wcześniej od 1954 r. w Szkole Aktorskiej). W jej szeregach znaleźli się także: Krzysztof Zanussi, Krzysztof Kieślowski, Zbigniew Rybczyński. Utalentowanych absowlentów szkoła zawdzięcza głównie wybitnym wykładowcom, takim jak: Leon Schiller, Kazimierz Dejmek, prof. Jerzy Toeplitz i Jan Machulski.
W latach siedemdziesiątych w placówce zaistniała potrzeba kształcenia fachowców dla rozwijającej się branży telewizyjnej. Od lat dziewięćdziesiątych zdobywają oni umiejętności na specjalnie utworzonym w tym celu Wydziale Produkcji Filmowej i Telewizyjnej.
Dziś PWSFTviT w Łodzi ma swój mit i markę, które przyciągają studentów z całego świata. Studia w „filmówce” to marzenie wielu młodych twórców, bo jest ona jedną z najbardziej prestiżowych uczelni artystycznych w Polsce, która cieszy się także międzynarodowym uznaniem. W jej murach spotkać można studentów zarówno z krajów Unii Europejskiej, jak i zza oceanu, a nawet z Japonii. Absolwenci szkoły rozsławiają ją na całym świecie.
Jej renomę budują nie tylko wysokie standardy edukacji, ale także możliwości promocyjne. Młodym filmowcom placówka daje szansę na artystyczne zaistnienie. We współpracy ze Studiem Filmowym INDEKS, oferującym najzdolniejszym absolwentom możliwość realizacji własnych filmowych wizji, ułatwia debiuty fabularne. To tutaj powstały m.in. „Diabły, diabły” Doroty Kędzierzawskiej, „Rozmowa z człowiekiem z szafy” w reż. Mariusza Grzegorzka, "Deborah" Ryszarda Brylskiego, „Księga wielkich życzeń” Sławomira Kryńskiego , „Szczęśliwy człowiek” - Małgorzaty Szumowskiej oraz wiele innych filmów i etiud.
W ostatnich latach szkołę filmową ukończyło wielu utalentowanych filmowców. Głośny był np. sukces Piotra Trzaskalskiego, absolwenta wydziału reżyserii. Jego „Edi”, jeden z najważniejszych filmów roku 2002, to przykład doskonale rozpoczętej kariery filmowej. Nie mniej ważny był sukces Sławomira Fabickiego, reżysera i scenarzysty, którego film krótkometrażowy „Męska sprawa” zyskał międzynarodowe uznanie i nominację do Oscara.
„Filmówka” jest również aktywnym ośrodkiem życia kulturalnego miasta. To organizator m.in. Festiwalu Mediaschool - wielkiego przeglądu twórczości studenckiej, w którym biorą udział szkoły filmowe z całego świata. Studenci „filmówki” rywalizują też w przeglądzie „Łodzią po Wiśle”. Absolwenci wydziału aktorskiego, których szkoła przygotowuje do pracy w teatrze, co roku zaprezentować się mogą podczas Festiwalu Szkół Teatralnych. Impreza umożliwia konfrontacje umiejętności z absolwentami innych polskich szkół aktorskich, a dla studentów jest jedną z szans występu przed „prawdziwą publicznością”. Jedną, ale nie jedyną - młodzi aktorzy z PWSFTviT występują również w spektaklach Teatru Studyjnego.

ŹRÓDŁO: www.uml.lodz.pl